Χαμηλώνουν τα «ρετιρέ» των πανεπιστημιακών σχολών και ταυτόχρονα «ξεφουσκώνουν» οι βάσεις στις περισσότερες σχολές της περιφέρειας. Αυτά είναι τα βασικά συμπεράσματα που εξάγονται μετά την ανακοίνωση χθες των βαθμολογικών στοιχείων των υποψηφίων και των στατιστικών στοιχείων που επεξεργάσθηκε το υπουργείο Παιδείας για τις επιδόσεις των 105.000 περίπου φετινών υποψηφίων για τις σχολές των ΑΕΙ και των ΤΕΙ.

Η ανακοίνωση των βαθμολογιών και των στατιστικών στοιχείων επιβεβαιώνουν τις εκτιμήσεις που είχαν γίνει με βάση τα πρώτα στοιχεία από τη βαθμολόγηση των γραπτών. Έτσι, αναμένεται ότι μεγάλη θα είναι η βουτιά στις βάσεις εισαγωγής στα πανεπιστήμια και τα ανώτατα τεχνολογικά ιδρύματα, κυρίως στις σχολές υψηλής ζήτησης όλων των Κατευθύνσεων (πολυτεχνικές, ιατρικές, θετικές). Όπως δείχνουν τα στοιχεία που έδωσε χθες στη δημοσιότητα το υπουργείο Παιδείας, φέτος οι αριστούχοι μαθητές είναι λιγότεροι. Μάλιστα, λιγότερα είναι και τα άριστα γραπτά σε βασικά μαθήματα των Πεδίων (μαθήματα αυξημένης βαρύτητας) όπως είναι τα Αρχαία Ελληνικά, τα Μαθηματικά, η Φυσική. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Φυσικής Τεχνολογικής Κατεύθυνσης. Στο συγκεκριμένο μάθημα σχεδόν 8 στους 10 μαθητές έγραψαν κάτω από τη βάση.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ,ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ κ.ΛΕΥΤΕΡΗ ΤΣΙΛΟΓΛΟΥ,ΕΝΟΣ ΓΚΟΥΡΟΥ ΤΟΥ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑΚΟΥ ΧΩΡΟΥ.ΑΞΙΖΕΙ,ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ-ΚΗΔΕΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΠΩΣ Η ΚΑΣΤΑ ΜΑΣ,ΕΙΝΑΙ Η ΠΛΗΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ,ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΑΞΙΟΤΙΜΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.TΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ...
"Επίλογος,
Εργάστηκα τριάντα χρόνια αδιαλείπτως στο χώρο των φροντιστηρίων και ειδικότερα στο ιστορικό φροντιστήριο Ηράκλειτος, μαζί με μια μεγάλη ομάδα συνεργατών, άξιων ανθρώπων, που ήταν καλύτεροι από μένα στην καθαυτό εκπαιδευτική δουλειά τους ΚΑΙ κυρίως στις απαραίτητες οργανωτικές και διοικητικές ανάγκες ενός τόσο μεγάλου οργανισμού.
Εργάστηκα μαζί με εκατοντάδες άλλους εναλλασσόμενους καθηγητές, που δεν άντεξαν την ένταση του χώρου ή δεν τους άντεξε αυτός· που αναζήτησαν –μέσα στην αυτοτροφοδοτούμενη ανασφάλειά τους- το σίγουρο και ασφαλές λιμάνι του δημοσίου ή ακολούθησαν άλλους δρόμους.
Οι λιγότεροι έφτασαν στη σύνταξη και είναι τώρα απόμαχοι της ζωής. Αλλά, δυστυχώς, αρκετοί δεν πρόλαβαν να φτάσουν στο νήμα και έφυγαν πρόωρα από αυτήν την αντιφατική ζωή μας.
Εκτός από τους καθηγητές, εργάστηκα στο φροντιστήριο και με μια μεγάλη ομάδα λογιστών, υπαλλήλων της γραμματείας, συντηρητών, και το άλλο βοηθητικό προσωπικό.
Τώρα, ήρθε και η δική μου ώρα να περάσω το κατώφλι της σύνταξης, και δεν είναι άσκοπο να κάνω ένα μικρό απολογισμό.
Διαβάζοντας όλα αυτά τα χρόνια τον Τύπο και παρακολουθώντας τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μελετώντας τα άρθρα των διαφόρων ειδικών της παιδαγωγικής, ακούγοντας τα σχόλια κάποιων δημοσιογράφων που αυτοανακηρύχτηκαν ειδικοί επί παντός επιστητού, ερχόμενος σε επαφή άμεση ή έμμεση με τους «ελεγκτικούς μηχανισμούς» του κράτους, την εφορία, τους «αδιάφθορους» του ΣΔΟΕ, όλα αυτά προσπαθούσαν να με πείσουν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τη δική μου απασχόληση, σε αντίθεση με τη δική τους· ότι πρέπει να ντρέπομαι για τη συμβολή μου στην ταξικότητα της παιδείας, για τα «αμύθητα κέρδη» που βγάζω εργαζόμενος επί δεκαετίες από το πρωί μέχρι το βράδυ με συνεχή έγνοια να βελτιώνω τη δουλειά μου και το εκπαιδευτικό μου έργο.
Όχι, λοιπόν. Δεν ντρέπομαι καθόλου. Αντίθετα, νιώθω γεμάτος, όμορφος, δάσκαλος και, σύμφωνα με το χαϊδευτικό των μαθητών μου, «θείος».
Δεν έζησα ούτε μια μέρα από το δημόσιο, δεν πήρα κανενός είδους επίδομα. Δεν «αξιοποίησα» κανένα κονδύλι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντίθετα, από τη δική μου άμεση και έμμεση φορολόγηση έζησαν από μένα κάποιοι άλλοι.
Νιώθω γεμάτος γιατί συχνά-πυκνά εισπράττω το «αντίδωρο» της δουλειάς μου στην εκπαίδευση, όταν βλέπω στο χώρο μου και σε σχολεία πρώην μαθητές μου να είναι συνεχιστές της εκπαιδευτικής αποστολής· όταν συναντώ ή με συναντούν μαθητές μου –και νυν επιστήμονες- στο δρόμο, στον κινηματογράφο, στο θέατρο, στις διακοπές, στο νοσοκομείο, σε υπηρεσίες, οπουδήποτε.
Νιώθω γεμάτος, γιατί με έναν τίμιο και ξεκάθαρο τρόπο, απέδωσα –και με το παραπάνω- το αντίτιμο των διδάκτρων που οικειοθελώς πλήρωναν οι μαθητές στο φροντιστήριο. Δεν είμαι στην «πρίζα» και σε αναμονή της «ανταμοιβής» μου. Τη δικαίωση των κόπων μου την εισέπραττα καθημερινώς, εκεί που «δενότανε τ’ ατσάλι», πάνω στην άσκηση της δουλειάς μου.
Δεν είμαστε «σιδηρουργεία ψυχών», όπως ισχυρίστηκε ο χουντικός υπουργός. Είμαστε συνδιαμορφωτές, μαζί με άλλους, νέων ψυχών γεμάτων όρεξη· με μάτια που λάμπουν από ανάγκη για γνώση.
Πόσες και πόσες φορές δε «ζήλεψα» τη δημιουργική ικανότητα πολλών μαθητών μου, τον ευφυή τρόπο της σκέψης τους, την απέραντη καλοσύνη τους. Εγώ στην ηλικία τους ήμουν πολύ πιο πίσω· γι’ αυτό είμαι αισιόδοξος για το μέλλον της χώρας μας.
Δεν είναι λοιπόν τα πράγματα έτσι όπως τα περιγράφουν τα διάφορα τρωκτικά του δημοσίου κορβανά, που θεωρούν φυσικό και αυτονόητο να ζουν από το κράτος: Αυτό να χρηματοδοτεί κάθε δημόσια επαλήθευση της κενής ανωτερότητάς τους.
Ας κάτσουν κάτω και να σκεφτούν επιτέλους την ευκολία με την οποία χαρακτηρίζουν τον κόπο του άλλου· ας κοιτάξουν και μέσα τους.
Προσωπικά, ελπίζω, ότι έχω ξεπεράσει το επίπεδο της μνησικακίας έναντι των πάντων. Όταν χρειάστηκε, και όσο μπορούσα, έκανα το καθήκον μου την κατάλληλη στιγμή απέναντι στην πατρίδα, τη δημοκρατία και τους θεσμούς.
Σημασία δεν έχει να ζητάς, αυτό το κάνουν όλοι. Σημασία έχει να δίνεις.
Άνω σχώμεν τας καρδίας… Αμήν
Περιλαμβάνεται στην πρώτη έκδοση του βιβλίου
«Τα φροντιστήρια στην Ελλάδα, Ιστορία και οι Άνθρωποι» Αθήνα 2005

Πόσο δίκιο έχει ο συνάδελφος Πέτρος Μάρκος.....Διαβάστε:

Πόσο δίκιο έχει ο συνάδελφος Πέτρος Μάρκος.....Διαβάστε:

Σήμερα το πρωί με περίμενε μία δυσάρεστη έκπληξη. Ανακάλυψα έντρομος τον «νέο» τρόπο υπολογισμού του βαθμού προαγωγής στην Α΄ και Β΄ Λυκείου (του χρόνου και στην Γ΄). Τι νέος, πριν 3-4 χρόνια είχε εφαρμοστεί για μία και μόνο χρονιά κάτι ανάλογο. Εμπρός προς τα πίσω, λοιπόν, και εξηγώ:
Ας πάρουμε έναν μαθητή της Α΄ λυκείου. Ξέρει να κάνει τον σταυρό του, δεν ενοχλεί τον θεολόγο στο μάθημα, λέει και καμιά φορά την προσευχή στην τάξη, κάτι αντιγράφει στο τέλος, βγάζει ένα μέσο όρο 16 στα θρησκευτικά. Αγγλικά, μία από τα ίδια, έχει ίσως lower, καμάκι στις τουρίστριες το καλοκαίρι, κάτι στην αντιγραφή, άλλο ένα 16,5 εκεί. Project, από μικρός παίζει παιχνίδια στο PC, ένα copy paste στην ομαδική εργασία την έκανε, έτυχε και σε καλή ομάδα, γραπτές εξετάσεις δε δίνει, 17 από εκεί. Πληροφορική είπαμε κάτι ξέρει, 16 μέσο όρο.
Σε ΟΛΑ τα άλλα, πλήρη αδιαφορία. Ύπνος βαθύς όλη τη χρονιά στην καλύτερη, να κάνει φασαρία διαλύοντας το μάθημα στη χειρότερη. Από μαθηματικά, ούτε την πρόσθεση, Γλώσσα, δε μπορεί να καταλάβει τι διαβάζει και από φυσική έχει ακουστά για τον Einstein. Ένα χαριστικό 8 όλοι οι καθηγητές το δίνουνε. Και στο τέλος στις εξετάσεις; Δεν πατάει ΚΑΝ στο σχολείο, παραλία και μηδέν στο γραπτό.
Βαθμός ετήσιας επίδοσης; 9,5 , συγχαρητήρια, περάσατε.
Είπαμε πως η τράπεζα θεμάτων ήταν μία τρομερά απότομη μετάβαση σε ένα πολύ αυστηρό σύστημα, ίσως και άδικο μάλιστα. Αυτό το χάλι όμως; Του χρόνου ειλικρινά θα ντρέπομαι να παραδίδω απολυτήρια. Βεβαιώσεις φυσικής παρουσίας θα έπρεπε να δίνονται μιας και το μόνο που πλέον θα μετράει θα είναι οι απουσίες. Που και εκεί, μερικές φορές τα όρια είναι, ας πούμε, διακριτικά ελαστικά.
Με μία λέξη; ΝΤΡΟΠΗ
Και καλό καλοκαίρι

Μερικά σχόλια: Το 9,5 πρωτοεφαρμόστηκε το 2000 με τον Αρσένη και τις πανελλαδικές σε Β και Γ λυκείου. Καταργήθηκαν οι πανελλαδικές αργότερα αλλά έμεινε το 9,5 ενώ η ομαδοποίηση ίσχυε το 2011-2012 και κάθε ομάδα μετρούσε ως ΕΝΑ μάθημα. Την επόμενη χρονιά μπήκε πολλαπλασιαστής x2 μαθηματικά, x3 για Γλώσσα και Φυσικές Επιστήμες και κάπως έστρωσε το πράγμα αλλά ακόμα έπασχε. Μετά, ήρθε η τράπεζα θεμάτων και με τον τελευταίο νόμο επανήλθαμε στην 2011-2012 κατάσταση.

 

Η «ΠΑΡΑ-ΠΑΙΔΕΙΑ» ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ;

Με αφορμή όλα τα επικριτικά, αλαζονικά, σκωπτικά και υβριστικά σχόλια που ακούστηκαν, και συνεχίζουν να ακούγονται, τον τελευταίο καιρό από χείλη δημόσιων λειτουργών – που βρίσκονται στα αξιώματά τους, κυρίως επιλεγμένοι για την κομματική και ενδεχομένως ιδεολογική πειθαρχία την οποία έχουν επιδείξει τα τελευταία χρόνια- αλλά και άλλων που έχουν αυτοαναγορευθεί σε δημοσιογράφους και ειδικούς της εκπαίδευσης – μερικοί μάλιστα από αυτούς υπηρετούν ταυτόχρονα τη δημόσια εκπαίδευση, ενίοτε δε και την ιδιωτική, από διάφορα μετερίζια και για αυτό την υπερασπίζονται εξιδανικεύοντάς την, μια και δε βλέπουν κανένα μειονέκτημα στον τρόπο λειτουργίας της, ενώ απορρίπτουν συλλήβδην την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και πανηγυρίζουν για την κατάργησή της που ήρθε από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων της – έχω να παρατηρήσω τα ακόλουθα:

Το πρόβλημα των «ορκισμένων εχθρών» των φροντιστηρίων δε θα έπρεπε να είναι πρωτίστως τα φροντιστήρια, ή τουλάχιστον όχι μόνο αυτά – γιατί κάθε συνετός άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι η αιτία παρά μόνον το εποικοδόμημα – αλλά τα ενδογενή ζητήματα της δημόσιας ή και της ιδιωτικής παιδείας, τα οποία και θα έπρεπε να τους απασχολούν. Γιατί όμως, αναρωτιέται κανείς, τέτοια εμμονή; Γιατί κάποιοι στοχοποιούν αποκλειστικά τα φροντιστήρια και καθόλου το δημόσιο σχολείο; Μήπως επειδή τα φροντιστήρια είναι εύκολος στόχος, αφού δεν τους δίνεται ποτέ βήμα να απαντήσουν στις επικρίσεις, ενώ για λόγους κυρίως συνδικαλιστικούς οι επικρίνοντες επιθυμούν να χαϊδεύουν τα αυτιά των υπευθύνων για την παρακμή που παρατηρείται καθημερινά στο δημόσιο σχολείο – με συνυπευθυνότητα όλων των αρμοδίων φορέων;

• Το φροντιστήριο υπάρχει γιατί καλύπτει πραγματικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Συνεπώς το φροντιστήριο θα εκλείψει μόνον όταν το ίδιο το σχολείο καλύψει αυτές τις ανάγκες και εκ των πραγμάτων η κοινωνία πεισθεί ότι δε χρειάζονται πια τα φροντιστήρια. Επομένως τα φροντιστήρια δεν καταργούνται – αν πρέπει τελικά να εκλείψουν – με απειλές, εξορκισμούς ή με τοποθετήσεις εμποδίων στη λειτουργία τους. Ειδικά το τελευταίο δημιουργεί υπόνοιες σχετικά με την εξυπηρέτηση αλλότριων και ύποπτων συμφερόντων (βλέπε ιδιαίτερα μαθήματα ή αφανή γκρουπάδικα).

• Μέχρι τώρα, σε διάφορες δημόσιες συζητήσεις για την Παιδεία, ουδέποτε συμμετείχε εκπρόσωπος της Φροντιστηριακής Εκπαίδευσης – ούτε μέλος της ΟΕΦΕ, ούτε των Καθηγητών, των εργαζομένων στα φροντιστήρια. Το Υπουργείο Παιδείας φοβάται να τους καλέσει – τρέμει μήπως εκτιμηθεί ότι τους αναγνωρίζει! – ενώ μια χαρά τούς αδειοδοτεί, εισπράττοντας γενναία παράβολα και τους ελέγχει για τη σωστή λειτουργία των φροντιστηριακών μονάδων, επιβάλλοντας τις αντίστοιχες κυρώσεις (είναι πολλά τα λεφτά και γλυκιά η άσκηση εξουσίας και για αυτό δεν την αποποιείται κανείς από όποιο κομματικό χώρο κι αν προέρχεται!)

• Θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε πόσοι από αυτούς που μιλούν εναντίον των φροντιστηρίων – υπήρξαν ή είναι ακόμα και σήμερα – φροντιστές (ή, ακόμα χειρότερα, ιδιαιτεράδες με μαύρα εισοδήματα) ή γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους στα φροντιστήρια ή επιλέγουν τα ιδιαίτερα μαθήματα. Εγώ γνωρίζω αρκετούς και συνάντησα ακόμα περισσότερους στην τριανταδυάχρονη πορεία μου στα φροντιστήρια. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι πόσο υποκριτής πρέπει να είναι ένας «αξιωματούχος», που από τη μια σε παρακαλεί να φροντίσεις το παιδί του – γιατί μόνο εσένα εμπιστεύεται – κι από την άλλη σε αποκαλεί δημόσια «παραπαιδεία»;

• Επίσης ποτέ δεν κατάλαβα γιατί συνδέονται τόσο πολύ τα Φροντιστήρια με τον θεσμό των Πανελλαδικών Εξετάσεων και το εκάστοτε Σύστημα Εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και γιατί επίσης σε κάθε αλλαγή συστήματος το προσδοκώμενο αποτέλεσμα είναι ο περιορισμός των φροντιστηρίων το οποίο τίθεται ως βασική επιδίωξη από τους εκάστοτε φορείς της κρατικής εξουσίας και διαψεύδεται από τους κομματικούς τους αντιπάλους. Πιστεύει κανείς ότι φροντιστήρια γίνονται μόνο στο Λύκειο ή μόνο στην Τρίτη Λυκείου; Γιατί αν το πιστεύει ή είναι αφελής ή έχει άγνοια της εκπαιδευτικής πραγματικότητας. Φροντιστήρια γίνονται από την Πρώτη Δημοτικού κι όποιος το αρνείται ας κάνει μία έρευνα στον περίγυρό του και θα εντυπωσιαστεί.

• Θα αποφύγω να χρησιμοποιήσω επιχειρήματα, όπως ότι φροντιστήρια υπάρχουν σε πάρα πολλές χώρες και συνεπώς δεν είναι ενδημικό φαινόμενο της ελληνικής κοινωνίας – κι ας ισχυρίζονται το αντίθετο όσοι εθελοτυφλούν – ή ότι κάθε άνθρωπος επιθυμεί και μια άλλη, πρόσθετη εκπαιδευτική προσέγγιση πέραν της σχολικής και πολλά άλλα, γιατί θεωρώ ότι δεν προσθέτουν τίποτα σημαντικό στις βασικές μου θέσεις.

• Όσον αφορά το ηθικό ζήτημα που έχει ανακύψει από τις τελευταίες δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας – τον οποίο δε γνωρίζω προσωπικά και επομένως δεν έχω άποψη για τη συγκρότηση της προσωπικότητάς του και φυσικά δεν αντιλαμβάνομαι τη στάση του, απλώς, όπως και τόσοι άλλοι, τον άκουσα να αποκαλεί τα φροντιστήρια «πληγή της κοινωνίας» – έχω να παρατηρήσω τα παρακάτω:

– Ότι κάποιος πρέπει να ενημερώσει τον Υπουργό πως με τις θέσεις του θίγει όχι κάποιους μεγαλοεπιχειρηματίες, εκφραστές του απειλητικού καπιταλισμού όπως ίσως φαντάζεται, αλλά χιλιάδες εργαζόμενους που απασχολούνται στα φροντιστήρια, τους οποίους κατά βάση δε δύναται να απορροφήσει το ελληνικό δημόσιο που εκείνος εκπροσωπεί.
– Ότι οι εργαζόμενοι στα φροντιστήρια εντάσσονται στους κανόνες της ελεύθερης αγοράς, επιλέγονται από τους μαθητές και τις οικογένειές τους και δεν επιβάλλονται από κανέναν. Κρίνονται καθημερινά και αξιολογούνται σκληρά – ενώ το δημόσιο σχολείο δεν εισπράττει τους κραδασμούς καμίας αξιολόγησης και επομένως για αυτό ικανοί και ανίκανοι μπαίνουν στην ίδια πλευρά της πλάστιγγας. Και είναι πολλαπλά περήφανοι οι φροντιστές καθηγητές γιατί επιβιώνουν στηριγμένοι αποκλειστικά στις δυνάμεις τους και δεν αγκιστρώνονται στις πλάτες κανενός. Προσωπικά είμαι πολύ περήφανη που έδωσα πολλά χρήματα για φόρους στο Ελληνικό Δημόσιο και δεν έχω εισπράξει από αυτά ούτε ένα ευρώ, ούτε μια δραχμή.
– Ότι οι γονείς που πληρώνουν τα φροντιστήρια των παιδιών τους έχουν ήδη, ως φορολογούμενοι πολίτες, προπληρώσει, όλοι ανεξαιρέτως, τα σχολεία χωρίς να έχουν σε όλες τις περιπτώσεις την αναμενόμενη ανταπόδοση (το φροντιστήριο που δεν σου αρέσει το σταματάς – το σχολείο που είναι υποχρεωτικό το συνεχίζεις, ανεξάρτητα από το αν σε ικανοποιεί). Δεν είδαμε την Πολιτεία να δείχνει καμία ευαισθησία απέναντι σε αυτή τη συγκεκριμένη απώλεια εισοδήματος – ή μήπως αυτή δεν την αντιλαμβάνεται ως απώλεια;
– Ότι τελικά κάθε άνθρωπος – επομένως και ο Υπουργός- επιλέγει το φραστικό που ιδεολογικά τον αντιπροσωπεύει για να χαρακτηρίσει άτομα ή ομάδες. Λυπάμαι φυσικά που δεν υπήρξε καμία ευθιξία, έστω και εκ των υστέρων, και για αυτό δε ζήτησε κανείς συγγνώμη από την πλευρά της Κυβέρνησης για την αήθη επίθεση του Υπουργού προς τον Κλάδο μας. Πάντως, σαν ώριμη από καιρό, θα τους πρότεινα να αναζητήσουν αλλού τις πληγές της κοινωνίας και όχι στην εύκολη – και κυρίως αδάπανη – λύση της εμπρόθετης απαξίωσης ενός επαγγελματικού κλάδου.
Και μια τελευταία παρατήρηση. Δεν έχω καμία διαφωνία με τον συμπαθή κλάδο των ιδιωτικών γιατρών, αλλά δεν άκουσα ποτέ κανέναν να αποκαλεί τα ιδιωτικά ιατρεία ή τα αντίστοιχα Διαγνωστικά Κέντρα «Παραϋγεία». Αντίθετα παρατηρώ το κράτος να αναγνωρίζει τον ρόλο τους και να τους παραχωρεί σημαντικούς τομείς της υγείας προς όφελος των ασφαλισμένων και της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών .
Ο παραλληλισμός της Παιδείας προς την Υγεία δεν είναι διόλου τυχαίος, διότι και οι δύο αποτελούν βασικά αγαθά που οφείλει να προστατεύει κατά προτεραιότητα η Πολιτεία – και όχι να τα παρέχει κατ΄ ανάγκη άμεσα η ίδια.
Μήπως είναι καιρός λοιπόν όλοι όσοι εμπλέκονται στα ζητήματα της Εκπαίδευσης και γενικότερα της Παιδείας να κοιτάξουν την πραγματικότητα κατάματα, απαλλαγμένοι από εμμονές και ιδεοληψίες του παρελθόντος…

---

Το 360pedia.gr είναι υπέρ της ελεύθερης διακίνησης της πληροφορίας αλλά κατά της εκμετάλλευσης της δημοσιογραφικής δουλειάς ιδιαίτερα όταν είναι πρωτότυπη. Σας καλούμε να σεβαστείτε τους όρους χρήσης του περιεχομένου μας που θα βρείτε ΕΔΩ.